Ik las deze zin en dacht …
eigenlijk niet zo veel.

Als eerste bespeurde ik dat ik iets voelde.
Zo onder mijn borstbeen, bij de maagstreek.
Een drukje. En iets bij mijn keel.
Het kwam door de combinatie van de woorden: keuze en harmonie.
We maken de hele dag door keuzes.
Dat is een feit.

 

En dan dat woordje harmonie

 

Dat voelt voor mij enerzijds open en ruim en als ik eerlijk ben ervaar ik dan ook weerstand, omdat het woord harmonie naar mijn smaak wat vaak gebruikt wordt om de boel recht te strijken en te camoufleren.
Eigenlijk is er veel angst en niemand durft iets te doen, te zeggen. Ik kan daar persoonlijk zeer slecht tegen.

Door dit zo te schrijven merk ik pas dat juist mijn onbewuste body en mind kronkel in relatie tot het woordje harmonie, maakt dat ik dat knoopje voel in mijn maag.

 

Wat ik eigenlijk van plan was

 

Ik was in eerste instantie namelijk van plan om een goed verhaal te schrijven over het feit dat we èn keuzes maken èn daarbij de mogelijkheid hebben om onze keuzes meer doelgericht te maken. Bijvoorbeeld dat de keuze iets tot gevolg heeft wat jij prettig of belangrijk vindt. Want daar wilde ik naartoe: naar prettig voelen en belangrijk vinden.

 

Wat resoneert er wel en wat niet bij jou?

 

Ik weet dat er veel mensen zijn die echt opveren bij het woordje harmonie: ja harmonie laten we dat doen dat is fijn. Misschien dat dat voor deze personen (wie weet ben jij dat wel) kan werken. Bij mij dus niet. Het resoneert bij mij niet lekker. En dat is niet erg.

 

Wat je kan leren van sprookjes

 

Laat ik daar een aantal woorden aangeven. Ik heb het zelf opgegeven te bedenken of ik me nou erg veel aanpas (ja) en hoe ik dat dan doe en waarom eigenlijk. En ook of ik dat nu heel diep moet onderzoeken of niet. Ik dacht eerst van wel. Even de mouwen opstropen en graven. Ik ben tot de conclusie gekomen dat het me veel te weinig oplevert.
Het heeft vaak tot gevolg dat ik veel ga uitleggen aan anderen en daarvan weet ik zeker: dat kan je echt beter niet doen. Je verdwaalt in een verhaal. Zoiets als Roodkapje.

 

Het is welletjes

 

Ik zou kunnen zeggen dat verdwalen in je eigen verhaal echt een noodrem gevoel zou mogen oproepen. En dan niet met gevolg van: oh nu weet ik het helemaal niet meer, maar oké dit is wel even genoeg zo. Het is welletjes ik stop even met graven en ga wat leuks doen.

 

Terug naar het resoneert niet lekker

 

Gister sprak ik een coachée en las zijn plan voor de komende tijd (jaren). Iets klopte niet. Teveel uitleg en verhaal. Om kort te gaan: dat wat hij geschreven was gestoeld op wat hij dacht dat de buitenwereld vindt dat hij moet doen om ergens te komen, aan te voldoen. En daar werd hij niet echt blij van. Beetje zwoegen en doorgaan, zuur appeltje en daarna zal het wel beter worden. Herkenbaar?

 

FF appeltje schillen

 

Enfin, dat appeltje hebben we geschild en toen kwamen we uit op wat hem echt beweegt. Hoe hij echt wil zijn , hoe hij zich echt wil voelen. En weet je wat dan zo mooi is:

  1. Hij gaat nu zaken doen die hij leuk vind en waar hij energie van krijgt en zo stapje voor stapje zijn leven een positieve wending geven.
  2. Hij weet nu wat zijn stip aan de horizon is. En dat bestaat uit een gevoel, beelden en beleving van hoe hij is als hij zich toppie voelt en goed in het leven staat.
  3. Weet hij dan of hij aan verwachtingen gaat voldoen? Nee, althans niet die van een ander en wel aan die van hemzelf.
  4. Krijgt hij dan van de ander wat hij denkt te willen hebben? Misschien wel misschien niet, maar dat maakt hem niets meer uit.
  5. Want hij weet nu dat wat er ook in de toekomst op zijn pad komt, echt bij hem past.

Harmonie door heldere keuzes

 

Hij heeft nu en keuze gemaakt die zijn leven in harmonie brengt. Alles in 1 keer? Nee, waarschijnlijk niet. Maar hij weet nu elke keer weer zijn koers op orde te krijgen. Hij weet waar hij het voor doet. Hij weet wat een bijdrage daar aan levert en wat hem energie zal kosten.

Het mooie is: hij heeft zijn stuur nu stevig in eigen hand. Niet meer een praatje, een belofte om een ander iets te laten doen of laten. Maar een dijk van een belofte aan zichzelf.

 

 

 

Share This
Door het klikken op Akkoord of bij het verder gaan met het bezoek van deze website accepteer je het plaatsen van cookies op je device, voor het verbeteren van website navigatie, analyse en marketing doeleinden. Klik voor meer informatie
Cookie Policy
Akkoord
Door het klikken op Akkoord of bij het verder gaan met het bezoek van deze website accepteer je het plaatsen van cookies op je device, voor het verbeteren van website navigatie, analyse en marketing doeleinden. Klik voor meer informatie
Cookie Policy
Akkoord